Πολύ συχνά, θεωρούμε δεδομένο το σώμα μας,
αλλά υπό πίεση, το σώμα μπορεί να μας φανερώσει,
πόσο εκπληκτικό κατασκεύασμα είναι.
Αυτή η περίπλοκη μηχανή δημιουργήθηκε,
μετά από εκατομμύρια χρόνια εξελικτικής περιόδου.
Τόσο πολύπλοκη, που ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουμε επακριβώς,
πόσα πράγματα συμ- βαίνουν, μέσα μας.
Ένας κρυμμένος κόσμος,
που όμως έχουμε την ευκαιρία, να εξερευνήσουμε με την τεχνολογία 3D.
Στην κορυφή της σπονδυλικής στήλης, υπάρχει 1,5 κιλό ιστού
που ελέγχει οτιδήποτε κάνουμε.
Ο εγκέφαλος μας δουλεύει γρηγορότερα από κάθε υπολογιστή
επεξεργάζοντας τον εκπληκτικό αριθμό των 100 τρισεκατομμυρίων οδηγιών
το δευτερόλεπτο.
Αλλά, για να σώσει την ζωή μας, μπορεί να επιβραδύνει τον χρόνο...
...να μας καθοδηγήσει για το τι να φάμε...
ακόμα και πότε να κατα- ναλώσουμε τον εαυτό μας,
και καθώς κοιμόμαστε, να απε- λευθερώσει κολοσσιαία δύναμη.
Ο εγκέφαλος οδηγεί τους μύες και καθορίζει την ζωή μας,
όταν φτάνουμε στα όρια.
Human Body Pushing the Limits Episode 04 Brain Power
Απόδοση Διαλόγων/Συγχρονισμός: MrLifestyles
Επιμέλεια/Διορθώσεις: MrLifestyles
Όταν οι πυροσβέστες αντιμετωπίζουν μια απ' τις πιο απειλητικές φυσικές δυνάμεις
φαίνεται απίθανο ότι θα επιβιώσουν.
Ωστόσο, 6 άντρες βγαίνουν από μια καταστρεπτική πύρινη λαίλαπα, αβλαβείς.
Τους έσωσε ο εγκέφαλος, που έκανε τον χρόνο να πηγαίνει πιο αργά.
Ένα χτύπημα αστραπής προκαλεί φωτιά στη περιοχή Λιτλ Βίνους, Γουαϊόμινγκ.
Ο Ράϊαν Τζόρνταν ηγείται ομάδας, για μια συνηθισμένη αποστολή
ώστε να σιγουρευτεί ότι η φωτιά θα σβήσει από μόνη της.
Θα είμαστε εκεί σε λίγες ώρες.
Κλείνω.
Αλλά, η φωτιά δεν υποχωρεί.
Ο άνεμος αλλάζει κατεύθυνση, πυροδοτώντας εκ νέου τις φλόγες...
...και κατευθύνονται προς τον Ράϊαν και την ομάδα του.
Καθώς κάναμε πεζοπορία στο μονοπάτι,
περίπου 3 χιλιόμετρα μακριά,
είχαμε μια αβέβαιη ραδιοφωνική προειδοποίηση
ότι ο άνεμος άλλαζε κατεύθυνση.
Ράϊαν Τζόρνταν - Διασώστης Πυροσβέστης -
Ο χαρακτήρας της φωτιάς είχε αλλάξει
και άρχισε να κατακαίει το κάτω μέρος του φαραγγιού.
Ο οποιοσδήποτε πυροσβέστης θα γνώριζε
ότι ένας εφιάλτης πλησίαζε.
Επαναλαμβάνω. Αυτό είναι προειδοποίηση.
Οι άνεμοι έχουν αλλάξει κατεύθυνση.
Απ' όσο ξέρουμε, κατευθύνονται Νοτιοδυτικά.
Μπορεί να κινούνται προς το μέρος σας, και πηγαίνουν γρήγορα.
Καλύτερα να φύγετε από 'κει.
Καθώς ο Ράϊαν ακούει την προειδοποίηση,
ο εγκέφαλος του αναλαμβάνει δράση.
Βαθιά στον εγκέφαλο,
δύο μέρη, το καθένα με μήκος 2,5 εκατο- στών, σχηματίζουν το κέντρο ελέγχου.
Ελέγχουν την αντίδραση «Πολέμα ή Φύγε», καθιερωμένη λόγω ανθρώπινης εξέλιξης.
Εντάξει, πάμε!
Μας ωθεί να δράσουμε, χωρίς να σκεφτόμαστε.
Πάμε, παιδιά!
Το κέντρο ελέγχου συλλέγει πληροφορίες
απ' τον εξωτερικό κόσμο.
Κανονικά, τα δεδομένα πηγαίνουν στον κέντρο νόησης του εγκεφάλου
για μελέτη και λογισμό.
Αλλά σε επείγουσες καταστάσεις, το κέντρο ελέγχου δουλεύει διαφορετικά,
στέλνοντας μηνύματα σε διπλανές περιοχές, που σχηματίζουν το κέντρο «καταστροφής».
Χωρίς δεύτερη σκέψη...
...ο εγκέφαλος των πυροσβεστών, τους προστάζει να φύγουν.
Στιγμιαία, οι άντρες φεύγουν.
Μπορούσες να αισθανθείς την ζέστη να σε πλησιάζει.
Στο μυαλό σου, ήθελες να τρέξεις.
Είναι το ένστικτο σου. Για να ξεφύγεις απ' την εστία της ζέστης.
Συνοδευόμενες από πυκνούς καπνούς, οι φλόγες πλησιάζουν.
Στον εγκέφαλο του πυροσβέστη,
το κέντρο «καταστροφής» ενεργοποιείται αυτόματα.
Προστάζει την έκκριση ενός φυσικού, χειμαρρώδους διεγερτικού.
Την αδρεναλίνη.
Συνεχίστε, παιδιά! Ελάτε! Πάμε!
Οι καρδιές τους χτυπάνε πιο γρήγορα.
Το αίμα μεταφέρεται
από μη κρίσιμες διαδικασίες, όπως η πέψη
σε μέρη του σώματος
που μπορούν να αναδείξουν την διαφορά, ανάμεσα σε ζωή και θάνατο.
Το αίμα γεμίζει τους μύες με καύσιμο και οξυγόνο.
Μ' ένα ξέσπασμα δύναμης, οι πυρο- σβέστες τρέχουν να επιβιώσουν,
αλλά η πύρινη λαίλαπα εκρήγνυται γρηγορότερα.
Τα σώματα τους είναι έτοιμα να καταρρεύσουν.
Αλλά οι εγκέφαλοι τους, δουλεύουν μανιωδώς.
Όταν ο χρόνος φαίνεται έτοιμος να τελειώσει
ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να κάνει κάτι το εκπληκτικό.
Φαίνεται ότι επιβρα- δύνει τον χρόνο
δημιουργώντας ευκαιρίες, ώστε να μας βοηθήσει να διαφύγουμε.
Μας προβλημάτιζε αυτό, εδώ και χρόνια.
Για να συνειδητοποιήσουμε αυτήν την επίδραση, εθελοντές δοκιμάζονται
καθώς κάνουν το πρώτο τους αγχωτικό άλμα
από μια πλατφόρμα ύψους 45 μέτρων.
Τους δόθηκε μια οθόνη, που υπό φυσιολογικές συνθήκες,
κινείται πολύ γρήγορα για να την διαβάσουν.
Αλλά ίσως, ένας εγκέφαλος κάτω από καταστάσεις στρες
θα μπορέσει να επιβραδύνει τους αριθμούς τόσο, ώστε να διαβαστούν.
Για όλους τους άλτες, η κάθοδος φαίνεται να διαρκεί
περίπου το διπλάσιο, απ' ότι συμβαίνει στην πραγματικότητα.
Όλως απίστευτα, κάποιοι μπό- ρεσαν να ξεχωρίσουν τα ψηφία.
Μια εξήγηση, είναι ότι ο εγκέφαλος μας βλέπει
σε μια σειρά διαδοχικών εικόνων.
Περίπου 30 λήψεις το δευτερόλεπτο.
Σε επείγουσες καταστάσεις, αυτός ο ρυθμός αυξάνεται,
δίνοντας την δυνατότητα στον εγκέφαλο, να εντρυφήσει περισσότερα σε λιγότερο χρόνο.
Ως αποτέλεσμα, ο χρόνος επιβραδύνει.
Καθώς πλησιάζουν οι φλόγες,
ο εγκέφαλος των πυροσβεστών παρατηρεί τα πάντα, με την μέγιστη ταχύτητα.
Το δευτερόλεπτο μοιάζει σαν ώρα,
δίνοντας τους την ευκαιρία, να σκεφτούν αυτό που θα κάνουν.
Φαίνεται σαν τα πάντα, να συμβαίνουν με αργό ρυθμό.
Έχεις χρόνο να σκεφτείς, αν και περνάνε δευτερόλεπτα
όπου σκέφτεσαι, "Να τρέξω;",
"Να πάμε πάνω;", "Να εγκαταστή- σουμε το κατάλυμα μας, εδώ πέρα;"
Με τον χρόνο επιμηκυμένο,
η ομάδα μπορεί να υπολογίσει την κρίσιμη κατάσταση τους.
Συμφωνούνε να σταματήσουν και να προφυλαχθούν.
Πάμε!
Και πάνω στην ώρα.
Ακούς την φωτιά, και την αισθάνεσαι να έρχεται,
και ξέρεις ότι δεν μπο- ρείς να πας μακρύτερα,
και εναποθέτεις τις ελπίδες σου στο κατάλυμα, για να επιβιώσεις.
Απλώς... δεν το πίστευα.
Δεν μπορούσα να πιστέψω, αυτό που συνέβαινε.
Έλα!
Μίλα μου!
Μείνε εκεί!
Αφού πέρασε η φωτιά,
μερικοί ήταν πρα- γματικά χαρούμενοι
και ενθουσιασμένοι με την όλη κατάσταση,
και κάποιοι ήταν πολύ ήσυχοι
και κάπως ταραγμένοι και δύσπιστοι
αναρωτώμενοι, "Πώς συνέβη αυτό;
Ξέφυγα από μια κατάσταση
απ' την οποία, ίσως να μην είχα επιβιώσει. "
Μια εναέρια φωτογραφία
δείχνει σε ποιο σημείο, η ομάδα έκανε την τελευταία της στάση.
Κάθε κουκκίδα δείχνει το κατάλυμα κάθε πυροσβέστη.
Τριγύρω, ερημιά.
Αυτή η εξαιρετική ιστορία επιβίωσης, έχει τις ρίζες της
στην δύναμη του εγκεφά- λου, που έχουμε όλοι μας.
Κάθε απόφαση που παίρνουμε, εξαρτά- ται απ' τις εντολές του εγκεφάλου μας.
ακόμα και αυτό που νομίζουμε ότι επιλέγουμε, να φάμε.
Αναζητούμε θρεπτικά συστατι- κά, με θρησκευτική ευλάβεια.
Ακόμα και σε μορφές, που υπό άλλες συνθήκες θα μας αηδίαζαν.
Όταν το φαγητό στερεύει, ο εγκέφαλος αναλαμβάνει δράση.
Ο εγκέφαλος ελέγχει κάθε απόφαση που παίρνουμε,
ακόμα και την γεύση μας, για το φαγητό.
Η επιθυμία μας για φαγητό, λαμβάνει χώρα βαθιά στον εγκέφαλο μας.
Βώλος ιστού σε μέγεθος καρυδιού, είναι το κέντρο «επιθυμιών» του εγκεφάλου.
Μόλις αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε τις πολλαπλές του λειτουργίες.
Πάνω απ' όλα, θέλει να τραφεί.
Κανένα όργανο δεν είναι πιο «πεινασμένο» απ' τον εγκέφαλο.
Καταναλώνει περίπου το 1/5 της ενέργειας που λαμβάνουμε.
Αλλά το κέντρο «επιθυμιών» ανταποκρίνεται
στην ανάγκη όλου του σώματος για θρεπτικά συστατικά,
περιλαμβάνοντας βιταμί- νες και άλλα ιχνοστοιχεία.
Όταν το σώμα ξοδεύει όλα του τα αποθέματα,
ο εγκέφαλος, μας οδηγεί σε ανυπέρβλητες καταστάσεις,
για να συμπληρώσει το κενό...
...όπως έμαθε από πρώτο χέρι, ο ιδιοκτήτης σκάφους Στιβ Κάλαχαν.
Το σκάφος του Στιβ βυθίστηκε, αφή- νοντας τον να περιπλανιέται μονάχος.
Χρειαζόταν ένα θαύμα.
Ήμουνα βασικά στην μέση του Ατλαντικού ωκεανού.
Ήξερα ότι βρισκόμουν αρκετά μακριά,
Στιβ Κάλαχαν
από οποιαδήποτε πιθανή απόπειρα σωτηρίας.
Θεώρησα ότι οι πιθανότητες σωτηρίας μου ήταν απειροελάχιστες.
18 μέρες χαμένος στην θάλασσα
Όταν τέλειωσε η τροφή του, ο Στιβ μετατράπηκε σε κυνηγό.
Τα ψάρια ήταν άφθονα.
Δεν θα πεινούσε.
Αλλά, είχε μεγαλύτερο πρόβλημα.
Είναι πλούσια σε πρωτεΐνες,
αλλά η σάρκα των ψαριών, έχει έλλειψη σε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία
που χρειάζεται το ανθρώπινο σώμα.
Τρώγοντας μόνο ψάρια, το σώμα του Στιβ δεν θα λειτουργούσε κανονικά.
Θα έπαυε την λειτουργία του και θα πέθαινε.
Αυτό που δεν συνειδητοποιεί, είναι ότι τα ψάρια που πιάνει
περιλαμβάνουν τα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται.
Απλώς, βρίσκονται σε μερίδια που συνήθως αποβάλλει.
Δέρμα: Βιταμίνη Β Σπονδυλική Στήλη: Ασβέστιο και Φώσφορος
Οφθαλμοί: Φρέσκο Νερό Ήπαρ: Βιταμίνες Α, Β, D και Ω3 αμινοξέα
Έντερο/Στομάχι: Βιταμίνες A και D Αυγά Ψαριών: Βιταμίνες C και B
Καθώς το σώμα του, είναι έτοιμο να παύσει την λειτουργία του,
28 μέρες χαμένος στην θάλασσα
ο Στιβ αντιλαμβάνεται ότι η γεύση του έχει αλλάξει.
Είχα όλο και λιγότερο ενδιαφέρον για την σάρκα του ψαριού
και με ενδιέφεραν περισσότερο πράγματα, όπως τα μάτια του ψαριού
και οι μικροί δίσκοι ανάμεσα στους σπονδύλους
και το φρέσκο συκώτι του ψαριού, καθώς και τα αυγά του.
Βασικά, έφαγα όλο το εσωτερικό του ψαριού
με εξαίρεση, το στομάχι.
Ασυναίσθητα, με τον θάνατο προ των πυλών,
ο Στιβ καταναλώνει τα θρεπτικά συστα- τικά που θα τον κρατήσουν ζωντανό.
Τώρα, καταλαβαίνουμε
γιατί ένας άντρας θα έτρωγε και θα απολάμβανε
κάτι, που υπό φυσιολογικές συν- θήκες θα έβρισκε αποκρουστικό.
Αντιλαμβάνοντας, ότι κάτι λείπει απ' το διαιτολόγιο του Στιβ,
το κέντρο «επιθυμιών» του ενεργοποιεί έντονες και δυνατές επιθυμίες...
...που τον κάνουν να τρώει οτιδήποτε, που τον ευχαριστεί.
Αυτό το ένστικτο επιβίωσης ώθησε τους πρόγονους μας
να δοκιμάσουν τα πάντα, για να ισορροπήσουν το διαιτολόγιο τους...
...μέχρι το σημείο της επιθυμητής όρεξης.
Οι καυτερές πιπεριές, για να μην φαγωθούν,
ανέπτυξαν μια οσμή, που δεν αντέχουν τα ζώα.
Αυτή η οσμή προέρχεται από μια χημική ουσία
που καίει το στόμα μας.
Ακόμα και έτσι, τις τρώμε.
Αυτό συμβαίνει, επειδή ο εγκέφαλος μας
γνωρίζει ότι για την επιβίωση, πρέπει να φτάσουμε στα όρια.
Μια καυτή κόκκινη πιπεριά, περιέχει 4 φορές την βιταμίνη C,
απ' ό,τι σε ένα πορτοκάλι.
Για να απορροφήσουμε αυτήν την χρήσιμη χημική ουσία,
ο εγκέφαλος έχει μάθει να ξεπερνάει την δυσφορία.
Τρώγοντας πιπεριές, ο εγκέφαλος κατακλύζεται με μηνύματα πόνου.
Ως αντίδραση, ο εγκέφαλος απελευθερώνει ενδορφίνες...
...τα φυσικά αναλγητικά που επαυ- ξάνουν τις αισθήσεις της τέρψης.
Η θερμότητα απ' τις πιπεριές ενεργοποιεί το κέντρο εκμάθησης του εγκεφάλου.
Αποθηκεύει στην μνήμη, ότι παρά την καυστική γεύση
οι πιπεριές είναι πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά, όντας ιδιόρρυθμη απόλαυση.
Αν μπορείς να συνηθίσεις
τον αρχικό πόνο της πιπεριάς,
οι ενδορφίνες γίνονται τότε, μια ευχάριστη αντίδραση.
Δρ. Ντέιβιντ Χέμπερ - Διατροφολόγος, Κέντρο Διατροφής -
Οπότε, οι άνθρωποι συνηθίζουν να τρώνε
πράγματα που υπο- τίθεται ότι δεν τρώνε
όπως καυτές πιπεριές, κρεμμύδια και σκόρδο.
Για να μπορέσει ο Στιβ Κάλαχαν να φάει αυτό που χρειάζεται,
ο εγκέφαλος του χρησιμο- ποιεί μια παραπλήσια τεχνική.
Ενεργοποιώντας μια αντίδραση τέρψης
όταν χωνεύει απαραίτητα θρεπτικά συστατικά,
ο εγκέφαλος του μετατρέπει τα μέρη του ψαριού που απεχθανόταν,
σε ευχάριστες λιχουδιές.
Ήταν σαν να μου έλεγε συνέχεια το σώμα μου,
"Το χρειάζεται ο οργανισμός σου", και άλλαξε την ψυχολογία μου.
Δεν έτρωγα φρέσκο συκώτι ψαριού, επειδή έπρεπε,
αλλά, επειδή το μυαλό μου έλεγε, "Αυτό είναι υπέροχο.
Είναι γλύκισμα. "
Ο Στιβ Κάλαχαν διεσώθη μετά από 76 μέρες.
Καθοδηγούμενος απ' τον εγκέφαλο, όχι μόνο έσωσε την ζωή του,
αλλά έφαγε και μερικά πολύ θρεπτικά συστατικά.
Η δύναμη του εγκεφάλου, όσον αφορά το διαιτολόγιο, είναι ουσιώδης για επιβίωση.
Και τόσο ισχυρή, όπου οι επι- στήμονες την έχουν δοκιμάσει
ενάντια σε μια απ' τις δυνα- τότερες ορμές του ανθρώπου.
Συνέδεσαν εθελοντές με ηλεκτρόδια
για να καταγράψουν την εγκεφαλική δραστηριότητα.
Μετά συνέκριναν πως ανταποκρί- νεται το κέντρο «απολαύσεων» μας
όταν τρώμε σοκολάτα...
...και όταν φιλιόμαστε.
Χωρίς να μας προκαλεί έκπληξη,
όταν τα ζευγάρια φιλιούνται, το κέντρο «απολαύσεων» ενεργοποιείται.
Αλλά, το φιλί δεν μπορεί να συγκρι- θεί με το αποτέλεσμα που επετεύχθη
όταν η σοκολάτα άγγιξε την γλώσσα.
Η απόλαυση ήταν πιο έντονη και διήρκησε περισσότερο.
Το πάθος μας με το φαγητό, βγάζει απόλυτο εξελικτικό νόημα.
Κατά την διάρκεια την ανθρώπινης ιστορίας, το φαγητό ήταν δυσεύρετο.
Αυτή η εμπειρία, μας κάνει να τρώ- με υπερβολικά πολύ, όταν μπορούμε
και να αποθηκεύουμε θρεπτικά συστατικά για επιβίωση.
Αλλά, ακόμα και όταν το φαγητό τελειώσει οριστικά,
ο εγκέφαλος μας αντιδράει.
Το κέντρο «επιθυμιών», τοποθε- τημένο στην βάση του εγκεφάλου,
έχει οδηγίες για να αντιπαλεύσει την ασιτία.
Αυτή η δεσμίδα κυττάρων έσωσε την ζωή ενός Γάλλου σπηλαιολόγου.
Περίμενε να κάνει μια ημερήσια υπόγεια εξερεύνηση.
Αποδείχθηκε η μεγαλύτερη πρόκληση, που αντιμετώπισε ποτέ.
Ο Ζαν-Λουκ Ζοσουά είναι βαθιά, σ' έναν λαβύρινθο σπηλιών 25 χιλιομέτρων.
Δεν έχει οδό διαφυγής, και καθόλου φαγητό.
Δεν έχει ιδέα, πως να αντιμε- τωπίσει αυτόν τον εφιάλτη.
Αλλά το υποσυνείδητο του, αποκα- λύπτει έναν μηχανισμό επιβίωσης,
αλλάζοντας τον τρόπο λειτουργίας του σώματος του,
δίνοντας του την δυνατότητα να κάνει, ό,τι δεν μπορεί να κάνει κάποιο μηχάνημα.
Να ζήσει απ' τον εαυτό του.
Αυτή η εκπληκτική τακτική, μπορεί να είναι το μυστικό για επιμηκέστερη ζωή...
...για όλους μας.
Πάνω απ' την σπονδυλική στήλη,
βρίσκεται το πιο αρχέγονο κομμάτι του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Το κέντρο «επιθυμιών» κράτησε ζωντανούς τους πρόγονους μας
όταν το φαγητό τελείωνε.
Τώρα, είναι η μοναδική ελπίδα του Ζαν- Λουκ Ζοσουά για να γλιτώσει τον θάνατο.
Στα ζώα, αυτό το μέρος του εγκεφάλου
αναπτύχθηκε την εποχή των δεινοσαύρων,
πριν την ύπαρξη των θηλαστικών.
Είναι προγραμματισμένο, ώστε να καταπολεμά την ασιτία.
Για τρεις μέρες, ο Ζαν-Λουκ είναι παγιδευμένος, υπογείως.
Δεν έχει φάει μπουκιά.
Δεν το ξέρει...
...αλλά ο εγκέφαλος του, αλλάζει την λειτουργία του σώματος του...
...και την συμπεριφορά του.
Υπάρχουν μερικά διαφορε- τικά κέντρα εγκεφάλου
που ρυθμίζουν την συμπεριφορά θρέψης, όπως και την πείνα.
Είναι σε διαφορετικά μέρη
του κεντρικού τμήματος του εγκε- φάλου, που ονομάζεται υποθάλαμος.
Και σ' αυτό το μέρος του εγκεφάλου, καταφεύγεις για ν' αναζητήσεις φαγητό,
για να φας σχεδόν τα πάντα
ώστε να αποφύγεις να λιμοκτονήσεις απ' την πείνα.
Για να διεγείρει την αναζήτηση για φαγητό,
ο εγκέφαλος του Ζαν-Λουκ, πρώτα εκκρίνει μια ορμόνη.
Την ορεξίνη.
Η ορεξίνη εκκρίνεται σε μικρές δόσεις, αλλά έχει σημαντική επίδραση.
Αυτή η ορμόνη μας κάνει πιο προσεκτικούς
βελτιώνει την αποτελεσματικότητα των μυών, και μας κάνει καλύτερους κυνηγούς.
Επίσης, καλυτερεύει τις ικανότητες μας, όσον αφορά την επίλυση προβλημάτων.
Για μέρες, ο Ζαν-Λουκ περιπλανιέται στις σπηλιές.
Βρίσκει νερό, αλλά τίποτα για να φάει.
Αρχίζει να φοβάται τα χειρότερα.
Ζαν-Λουκ Ζοσουά
Ακόμα και όταν είχα ελάχιστες ελπίδες,
σκέφτηκα εντόνως, τι θα μπορούσε να συμβεί,
τις τελευταίες μέρες ή τις τελευταίες ώρες πριν πεθάνω.
Ήταν μια μεγάλη ερώτηση, το πως θα πέθαινα.
Θα αισθανόμουνα κρύο ή πείνα;
Ήταν μια ερώτηση που είχα συνέχεια στο μυαλό μου.
Σίγουρος ότι δεν θα έχει αίσιο τέλος, καταγράφει ένα μήνυμα.
Αλλά καθώς χάνονται οι ελπίδες, ο εγκέ- φαλος του Ζαν-Λουκ αλλάζει στρατηγική
για να τον βοηθήσει να επιβιώσει, χωρίς φαγητό.
Με τις αποθήκες καυσίμου να έχουν εξαντληθεί,
το σώμα του γίνεται ακόμη πιο αποτελεσματικό.
Τον κάνει να επιβραδύνει.
Τώρα, οι μύες του χρησιμο- ποιούν λιγότερη ενέργεια.
Το ίδιο και όλα τα εσωτερικά του όργανα.
Καινούρια κύτταρα αναγεννώνται πιο αργά.
Μη χρήσιμα... νύχια δακτύλων, νύχια ποδιών, μαλλιά...
δεν μεγαλώνουν σχεδόν καθόλου.
Ο Ζαν-Λουκ εισέρχεται σε μια φάση επιβίωσης
που αναπτύχθηκε για να κρατήσει ζωντανά τα πεινασμένα ζώα
μέχρι να βρούνε φαγητό.
Αυτή η επιβεβλημένη αποτελεσματικότητα,
που λαμβάνει χώρα, όταν είμαστε στα όρια μας
μπορεί να έχει μεγαλύτερες συνέπειες.
Κάποιοι λένε, ότι μπορεί να μας βοηθήσει να ζήσουμε περισσότερο.
Σε μια πρόσφατη έρευνα,
ερευνητές συνέκριναν ημι-λιμοκτονούντες αρουραίους
μ' αυτούς που τρέφονταν κανονικά.
Προς έκπληξη τους, όσο λιγότερο έτρωγαν οι αρουραίοι,
τόσο περισσότερο καιρό, επιβίωναν.
Η διάρκεια ζωής μερικών ζώων, διπλασιάστηκε.
Βασισμένοι σ' αυτά τα ευρήματα,
μερικοί άνθρωποι μειώνουν δραματικά την προσλαμβανόμενη τροφή τους,
ελπίζοντας να ζήσουν περισσότερο.
Ο μέσος Αμερικάνος ενήλικας
καταναλώνει περίπου 4.000 θερμίδες την ημέρα.
Ο Μπράϊαν Ντελένι τρώει το μισό.
Προσπαθεί να ξεγελάσει τον εγκέφαλο του
παραμένοντας σε υπεραποτε- λεσματικό επίπεδο ασιτίας.
Μπράϊαν Ντελένι - Οργανισμός Περιορισμού Θερμίδων -
Αυτήν την στιγμή, καταναλώνω περίπου 1.950 θερμίδες την ημέρα.
Στην πιο ακραία κατάσταση,
έτρωγα περίπου 1.650 θερμίδες την ημέρα.
Αν ισχύει η θεωρία,
αυτό θα μπορεί να μειώσει την διαδικασία γήρανσης.
Φαίνεται ότι δουλεύει.
Όταν άνθρωποι που μείωσαν την πρόσληψη θερμίδων τους
συγκρίθηκαν με φυσιο- λογικούς καταναλωτές...
...η καρδιά των πρώτων, παρομοιά- στηκε με εκείνη νεότερων ατόμων.
Η καρδιά ουσιαστικά αναγεν- νάται κάθε 10 ή 15 χρόνια.
Γνωρίζουμε ότι ο περιορισμός των θερμίδων, επιβραδύνει την γήρανση
και υπό μερικές συνθήκες, ακόμη και το αντιστρέφει στους ανθρώπους.
Μειώνοντας την πρόσληψη φαγητού
μπορεί να βοηθήσει ανθρώπους σαν τον Μπράϊαν, να ζήσουν περισσότερο.
Αυτήν την στιγμή, ο πεινασμένος εγκέφα- λος κρατάει ζωντανό τον Ζαν-Λουκ Ζοσουά.
Αλλά, πέρασαν ήδη 3 εβδομάδες χωρίς φαγητό,
περισσότερο απ' ό,τι μπορεί να αντέξει ο επιβραδυνόμενος μεταβολισμός του.
Ο εγκέφαλος του Ζαν-Λουκ υιοθετεί ένα τελευταίο, απεγνωσμένο σχέδιο.
Ο εγκέφαλος προστάζει το σώμα του Ζαν-Λουκ να καταναλώσει τον εαυτό του.
Μια ορμόνη απ' τον εγκέφα- λο ειδοποιεί το ήπαρ του
ενεργοποιώντας την έκκριση χημικών ουσιών.
Αυτές οι ουσίες, έχουν ήδη καταναλώσει το σωματικό λίπος.
Τώρα, αρχίζουν να καταναλώνουν πρωτεΐνες,
τους μύες του Ζαν-Λουκ, τελευταία πηγή ενέργειας.
Οπότε, ένα φυσιολογικό μη-υπέρβαρο άτομο
θα έχει 130.000 με 160.000 θερμίδες αποθηκευμένες ως λίπος
Δρ. Ντέιβιντ Χέμπερ - Διατροφολόγος, Κέντρο Διατροφής -
μόνο περίπου 54.000 θερμίδες αποθηκευμένες στους μύες,
και μόνο τις μισές απ' τις 54.000 θερμίδες
είναι διαθέσιμες για ενέργεια,
επειδή αφού χάσεις τις μισές απ' τις πρωτεΐνες του σώματος σου,
δεν είναι πλέον συμβατές με την ζωή.
Μιλώντας πιο απλά,
όταν το σώμα καταναλώνει τα μισά μυϊκά σου κύτταρα,
το παιχνίδι τελειώνει.
Αλλά ένας εγκέφαλος, απεγνωσμένος για καύσιμο, δεν υπολογίζει τίποτα.
Θα αναρροφήσει ακόμα και τον ενεργό καρδιακό μυ
για να συνεχίσει την λειτουργία του.
Οπότε, πρέπει να ξεκινήσεις να τρως την πρωτεΐνη
στο σώμα σου... κυριολεκτικά, να την τρως...
για να παράγεις το σάκχαρο
που χρειάζεται ο εγκέφαλος και τα ερυθρά αιμοσφαίρια.
Όλως θεαματικά, για τον Ζαν-Λουκ
η ριψοκίνδυνη στρατηγική του εγκεφάλου του, αποδίδει καρπούς.
35 μέρες μετά τον εγκλωβισμό του,
οι διασώστες τον βρήκαν μόνο 180 μέτρα, μακριά απ' το άνοιγμα της σπηλιάς.
Αυτή η δοκιμασία, του κόστισε περίπου 18 κιλά σε λίπος και μύες,
αλλά ο εγκέφαλος του, είναι μια χαρά.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι,
πιστεύω ότι όλοι έχουνε ένστικτο επιβίωσης
αλλά μόνο όταν κάποιος, αντιμετω- πίζει μια κατάσταση σαν και αυτή,
το ανακαλύπτει πραγματικά.
Ο εγκέφαλος έχει αναπτύξει ιδιοφυείς τρό- πους επιβίωσης σε κρίσιμες καταστάσεις.
Έχει αντίστοιχους τρόπους, για να συνεχίζουμε την καθημερινή μας ζωή.
Ειδικά αν η καθημερινή σου δουλειά, είναι να τρέχεις με 320 χλμ/ώρα.
Καλησπέρα σας!
Ευτυχία και χαρά, σ' όλους!
Ο εγκέφαλος λειτουργεί μ' όλη του την δύναμη συνέχεια,
φιλτράροντας συνεχώς πληροφορίες,
ακόμα και σε έναν αγώνα αυτοκινήτων.
Υποχώρησε! Δεν μπορώ να δω!
Ο εγκέφαλος ελέγχει χιλιάδες συστήματα
που μας κρατάνε ζωντανούς.
Και πρέπει να το κάνει γρηγορό- τερα από οποιονδήποτε υπολογιστή,
επεξεργάζοντας τον εκπληκτικό αριθμό των 100 τρισεκατομμυρίων οδηγιών
κάθε δευτερόλεπτο.
Όπως κάνει κάθε κεντρική επεξεργαστική μονάδα, ο εγκέφαλος παράγει θερμότητα.
Χωρίς ψύξη, ο εγκέφαλος θα υπερθερμαινόταν.
Η εσωτερική του θερμο- κρασία αυξάνει 0,4°C,
κάθε 5 λεπτά.
10 λεπτά χωρίς ψύξη προκαλεί αποπροσανατολισμό.
20 λεπτά, μπορούν να προκαλέσουν μόνιμη βλάβη.
Και μετά από 50 λεπτά,
αν ο εγκέφαλος είναι 4°C θερμότερος... είσαι νεκρός.
Επειδή ο εγκέφαλος ελέγχει τα πάντα,
η κυριότερη αρμοδιότητα είναι να προστατεύσει τον εαυτό του.
Λίγες συνθήκες, δοκιμάζουν περισσότερο το σύστημα «ψύξεως» του εγκεφάλου
απ' το αρκετά θερμό περιβάλ- λον, ενός αγώνα αυτοκινήτων.
Ένας δισταγμός δευτερολέπτων, μπορεί να σου κοστίσει την κούρσα.
Οπότε, το να παραμείνεις δροσερός είναι το κλειδί,
για να κρατήσεις τον εγκέφαλο και το αίμα σου, δροσερό.
Δεν είναι διαφορετικό από τις μηχα- νές, στα αγωνιστικά μας αυτοκίνητα.
Αν δεν τις κρατήσουμε δροσερές θα υπερθερμανθούν,
Κλιντ Μπόγιερ - Οδηγός Αγώνων Ταχύτητας -
και θα εκραγούν στο τέλος, και θα είσαι εκτός πίστας.
Εμείς δεν θα εκραγούμε, αλλά δεν τρέ- χουμε σωστά όταν είμαστε αρκετά ζεστοί.
Οι οδηγοί είναι έτοιμοι για 400 γύρους
αδυσώπητου, ξέφρενου αγώνα ταχύτητας.
Στην πίστα, η θερμοκρασία ήδη ξεπερνάει τους 37,7°C.
Μέσα στα θηρία των 850 ίππων, κάνει ακόμη περισσότερη ζέστη.
Ο οδηγός λειτουργεί σ' ένα δραστήριο περιβάλλον.
Παράγει θερμότητα στον εαυτό του, μόνο με την άσκηση
Στιβ Πήτερσον - Τεχνικός Διευθυντής Αγώνων -
της στροφής του τιμονιού, το πάτημα του φρένου, και όλα αυτά.
Αλλά, μετά πρέπει να προσθέσεις και το θέμα με τις εξατμίσεις
που παράγουν θερμότητα στο μπροστινό μέρος.
Οπότε, ουσιαστικά η θερμοκρασία του πιλοτηρίου κυμαίνεται από 50 με 60°C.
Σε τέτοιες ακραίες καταστάσεις,
ο εγκέφαλος μας χρειάζεται εξεζη- τημένους τρόπους, για να δροσιστεί.
Το σύστημα «ψύξεως» του σώματος, δουλεύει σαν του αυτοκινήτου.
Έχουμε ένα σύστημα σαν ψυγείο, που ψύχει το νερό
το οποίο κυκλοφορεί στην μηχανή.
Έχουμε ροή αέρα, που έρχεται από το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου.
Κυκλοφορεί στο πυρήνα του ψυγείου.
Και έχουμε ροή αέρα, που πηγαίνει στο πάνω μέρος των πιστονιών
και στα υπόλοιπα μέρη της μηχανής, για να την ψύξει με τον αέρα.
Ένα αυτοκίνητο ψύχεται με νερό.
Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί αίμα,
που μεταφέρει θερμότητα στην επιφάνεια του δέρματος.
Καθώς ο ιδρώτας εξατμίζεται, ψύχει το αίμα.
Το μέτωπο και το πρόσωπο είναι τα καλύτερα μέρη για ψύξη.
Έχουν πολλούς ιδρωτοποιούς αδένες, και ο αέρας μπορεί να φτάσει σ' αυτούς.
Οι οδηγοί αγώνων έχουν δροσερό αέρα να φυσάει μέσα απ' τα κράνη τους
ώστε να ενδυναμώσουν την επίδραση της ψύξεως.
Το υπόλοιπο σώμα είναι δυσκολότερο να δροσιστεί.
Οπότε, αν είσαι σε μια κατάσταση,
ας πούμε, ότι οδηγάς ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο,
πρέπει να φορέσεις προστατευτικό ρουχισμό
που θα σε προστατέψει αν συγκρου- στείς ή αν εμπλακείς σε πυρκαγιά.
Ο ιδρώτας σ' αυτήν την περίπτωση, δεν πρόκειται να σε βοηθήσει,
Μάικ Τίπτον - Καθηγητής Φυσιολογίας -
επειδή απορροφάται από τον ρουχισμό.
Τελικά, η επιφάνεια στον ρουχισμό θα βραχεί
και αυτός θα εξατμιστεί.
Καθώς οι γύροι περνάνε,
ο ιδρώτας ποτίζει τις στολές των οδηγών.
Αυτό αποτρέπει την εφί- δρωση, απ' το να εξατμιστεί.
Αλλά, ακόμα και μετά από 210 γύρους,
όταν το εσωτερικό των αυτο- κινήτων είναι σκέτος φούρνος,
οι οδηγοί πρέπει να αποδώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Έξω στην αγωνιστική πίστα, φαίνεται κυριολεκτικά,
ότι περνάς τις πύλες του αγώνα, με εκπληκτική ταχύτητα κάθε φορά,
καθώς φτάνεις στις γωνίες της πίστας, τρέχοντας με 320 χλμ/ώρα.
Οπότε, πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος στις πύλες
στην αγωνιστική πίστα
και δεν μπορείς να το κάνεις, αν σκέφτεσαι πόσο ζέστη κάνει.
Ακόμα δεν ξέρουμε,
ακριβώς, πως ο εγκέφαλος μας διατηρεί την σωστή θερμοκρασία
υπό τέτοιες συνθήκες.
Μια αμφισβητούμενη θεωρία λέει, ότι έχουμε μια ακόμη μέθοδο ψύξεως.
Ο εγκέφαλος είναι ένα τόσο σημαντικό όργανο
που υπάρχουν διάφορες δυνατότητες
και ικανότητες εκεί πέρα
που προσπαθούν και διατηρούν το φυσιολογικό εσωτερικό περιβάλλον.
Υπάρχουν εκείνοι που θα συμφωνούσαν ότι έχουμε ένα ξεχωριστό σύστημα
που μας επιτρέπει να έχουμε επιλεκτική εγκεφαλική ψύξη.
Με κατεύθυνση την καρδιά
το αίμα που ψύχεται από το ιδρωμένο πρόσωπο και μέτωπο
διατρέχει κοντά σε αρτηρίες, που αγγειώνουν το κεφάλι.
Αυτό μειώνει την θερμοκρασία του αίματος, προς τον εγκέφαλο.
Συλλογιζόμενοι τα περισσότερα από 16.000 χιλιόμετρα εγκεφαλικών
αιμοφόρων αγγείων,
αυτό ίσως δείχνει, πως ο πυρήνας διατηρεί μια ιδανική θερμοκρασία.
Μετά από 5 ώρες και 965 χιλιόμετρα,
οι οδηγοί διαπερνούν την γραμμή, όντας ακόμα απόλυτα συγκεντρωμένοι.
Ναι!
Μου αρέσει να οδηγάω αυτό το αμάξι!
Ξέμεινε από βενζίνη, αλλά δεν πειράζει!
Απίστευτο!
Μπορούν να το κάνουν αυτό...
...χάρη στην απίστευτη ικανότητα του εγκεφάλου να παραμένει δροσερός...
...ακόμα και σε έναν αρκετά αγχωτικό αγώνα αυτοκινήτων.
Μια περίοδος, όπου ο εγκέφαλος μας είναι πλήρως ενεργός...
...είναι όταν το σώμα μας ξεκουράζεται.
Όταν κοιμόμαστε, ο εγκέφαλος μας εκτελεί μερικές απ' τις πιο ουσιώδεις εργασίες.
Αν παραμείνεις άυπνος αρκετά, ο εγκέφαλος θα παύσει την λειτουργία του σώματος.
Ακόμα και όταν η ίδια σου η ζωή, απειλείται.
Απ' όλα, όσα συμβαίνουν στον ανθρώπινο εγκέφαλο...
...το μεγαλύτερο μυστήριο βρί- σκεται στον χρόνο του ύπνου μας.
Μια έκπληξη, είναι ότι την νύχτα
ο εγκέφαλος είναι το ίδιο απασχολημένος με την μέρα.
Η πρώτη δουλειά του εγκεφάλου είναι να μας βάλει για ύπνο.
Καθώς πέφτει η νύχτα, ένας μικρο- σκοπικός αδένας στον εγκέφαλο
ενεργοποιεί την έκκριση του φυσικού μας υπνωτικού χαπιού.
Την μελατονίνη.
Δρώντας στο κεντρικό νευρικό μας σύστημα,
η μελατονίνη μας κάνει πιο νωθρούς.
Αλλά καθώς το σώμα ηρεμεί, ο εγκέφαλος πιάνει δουλειά.
Κάθε βράδυ, εκτελεί ρυθμίσεις.
Εγκεφαλικά κύτταρα ενεργά όλη μέρα, παύουν την λειτουργία, έτοιμα για επιδιόρθωση.
Χημικές ουσίες καθαρίζουν τα υποπροϊόντα
της εγκεφαλικής δραστηριότητας,
και σε μερικά σημεία, καινούρια εγκεφαλικά κύτταρα αναγεννώνται.
Χωρίς αυτήν την εσωτερική, διαγνω- στική και επιδιορθωτική διαδικασία,
ο εγκέφαλος δεν θα διατηρούσε την ύψιστη απόδοση του.
Αν μείνουμε ξύπνιοι αρκετό διάστημα,
ο εγκέφαλος θα μας αποκοιμίσει... ανεξαρτήτως των συνεπειών.
Αυτό συνέβη στον εξερευνητή Ντέιβιντ Χέμπλεμαν-Άνταμς
όταν προσπάθησε
μια κορυφαία, απίστευτη πτήση με αερό- στατο, μονάχος του στον Βόρειο Πόλο.
Ο Ντέιβιντ στόχευε να κοιμηθεί λίγες ώρες
κατά την διάρκεια ενός ταξιδίου 2.400 χιλιομέτρων.
Αλλά, δεν τήρησε το πρόγραμμα του.
Τις πρώτες μέρες, είχα τον έλεγχο
Ντέιβιντ Χέμπλεμαν-Άνταμς - Εξερευνητής -
και η αδρεναλίνη μου είχε χτυπήσει κόκκινο.
Δεν ήμουν και πολύ άσχημα, για τις πρώτες μέρες.
Μετά από 48 ώρες χωρίς ύπνο,
το κέντρο νόησης του εξερευνητή, ήταν το πρώτο που επλήγει.
Καθώς ταξίδευα για δεύτερη, για τρίτη μέρα,
έκανα ανόητα λάθη.
Ποια είναι η νέα διαδρομή;
Μιλάς πολύ γρήγορα. Μπορείς να επαναλάβεις;
Όταν τηλεφωνούσα στους υπεύθυνους ελέγχου
και μου έδιναν μια διαδρομή
εγώ την επαναλάμβανα τρεις με τέσσερις φορές, για να σιγουρευτώ.
Και μου έλεγαν, "Όχι.
Είσαι ηλίθιος; Αυτό είναι. "
Και έτσι συνειδητοποιείς, ότι δεν αποδίδεις.
Ο Ντέιβιντ έχει περάσει 72 ώρες
χωρίς να αφήσει τον ύπνο να αναλάβει την ουσιώδη διαδικασία επιδιόρθωσης.
Συναισθάνοντας μια κρίσιμη κατάσταση, ο εγκέφαλος λαμβάνει επείγουσα μέτρα.
Σταματάει την λειτουργία, σε μέρη μη ουσιώδη για την λειτουργία του σώματος...
...συμπεριλαμβανομένου το κέντρο νόησης... το μέρος της λογικής.
Ο Ντέιβιντ σύντομα, αρχίζει να φαντάζεται πράγματα.
Όταν κουράζεσαι αρκετά, αρχίζεις να μιλάς στον εαυτό σου.
Το χειρότερο στην κούραση, είναι ο αποπροσανατολισμός.
Αποπροσανατολισμός.
Είχα ένα μικρό πλαστικό παπάκι, και άρχισα να μιλάω στο παπάκι.
Αρχίζεις να μιλάς σε οτιδήποτε.
Πες "γεια".
"Γεια".
Μετά από 88 ώρες, και ο Ντέιβιντ συνεχίζει να παραμένει ξάγρυπνος.
Για να αποφύγει μόνιμη βλάβη,
ο εγκέφαλος σταματάει την λειτουρ- γία του, και ο Ντέιβιντ είναι εκτός.
Σε ακραίες καταστάσεις, όταν δεν έχεις αρκετό ύπνο,
Μαρκ Ρόουζκιντ - Πρόεδρος Επιστημόνων, Αλέρτ -
ο εγκέφαλος θα σταματήσει την λειτουργία σου, όποιες και αν είναι οι συνθήκες.
Ακόμα και σε μια επικίνδυνη για την ζωή, κατάσταση,
αν ο εγκέφαλος σου χρειάζεται ύπνο, θα σε σταματήσει.
Το αερόστατο αρχίζει να χάνει ύψος.
Αν και κοιμάται, ο Ντέιβιντ έχει συστήματα άμυνας.
Καθώς κοιμόμαστε, το μέρος του εγκεφάλου που ακούει, παραμένει ενεργοποιημένο...
...και γι' αυτόν τον λόγο, ξυπνη- τήρια και άλλοι ήχοι μας ξυπνάνε.
Όταν κοιμόμαστε,
είμαστε βασικά άγρυπνοι και σε επιφυλακή για τον εξωτερικό κόσμο.
Οπότε, ο εγκέφαλος λειτουργεί ακόμα,
και ξέρεις τι συμβαίνει στον έξω κόσμο.
Όταν το αερόστατο πέφτει κάτω απ' τα 2.700 μέτρα
ο αυτόματος πιλότος φωνάζει μια προειδοποίηση.
Το κέντρο «επείγουσας αντίδρασης» του Ντέιβιντ τον τινάζει.
Η άμεση αντίδραση του είναι να ξεφύγει απ' τον τρομακτικό θόρυβο...
...σκαρφαλώνοντας στο καλάθι.
Στην άγρια φύση, αυτό το ένστικτο επιβίωσης θα του έσωζε την ζωή.
Αλλά, αρκετά μέτρα πάνω απ' το έδαφος...
...αυτό μπορεί να φέρει, μόνο την καταστροφή.
Μετά από αυτήν την στιγμή,
που συνειδητοποιώ που είμαι, και βλέπω τα σύννεφα από ψηλά,
και μπαίνω πίσω στο καλάθι...
...θυμάμαι που έτρεμα, και τα γό- νατα μου χτυπούσαν μεταξύ τους.
Αυτή ήταν η στιγμή, όπου παραλίγο να αυτοκτονήσω.
Ο σύντομος, αλλά βαθύς ύπνος του Ντέιβιντ
ήταν αρκετός για να τον επαναφέρει στα φυσιολογικά.
Ήταν ικανός να ολοκληρώσει την απίστευτη πτήση του.
Συνειδητοποιείς ότι χρειάζεσαι τον ύπνο,
και αν δεν κοιμηθείς, θα πεθάνεις.
Και δεν θα πεθάνεις, επειδή δεν κοιμήθηκες
αλλά θα πεθάνεις, επειδή έκανες ένα λάθος
που προκάλεσε ένα ατύχημα
και αυτό έμαθα από το ταξίδι.
Ο ύπνος σημαίνει περισσότερα από συντή- ρηση χρήσιμων εγκεφαλικών κυττάρων.
Επίσης, επιτρέπει στον εγκέφαλο να μας περιποιείται
με την προβολή πρωτότυπων έργων.
Ο εγκέφαλος μας είναι οθόνες για όνειρα.
Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά
γιατί έχουμε αυτά τα μυστι- κιστικά νυχτερινά οράματα.
Λένε, ότι τα όνειρα απελευθερώνουν τις απίστευτες δυνατότητες του εγκεφάλου.
Ο εγκέφαλος μπορεί να είναι απασχολημένος, όταν είμαστε ξύπνιοι,
αλλά υπάρχει μια στιγμή όταν κοιμόμαστε, που είναι ακόμα πιο απασχολημένος.
Είναι όταν το σώμα μας, είναι ακίνητο
όταν ουσιαστικά κάθε περιοχή του εγκεφάλου μας, ζωντανεύει.
Τότε, ονειρευόμαστε.
Αλλά υπάρχει ουσιαστικά, μόνο ένα κομμάτι που παύει την λειτουργία του.
Το κέντρο της λογικής.
Αδέσμευτος από την λογική,
ο ονειροπόλος εγκέφαλος, περιπλανιέται σε απίστευτους και φανταστικούς κόσμους
που δημιουργεί.
Είναι ανθρώπινη δυνατό- τητα να έχουμε όνειρα
Στίβεν Λαμπέρζ - Διευθυντής Ινστιτ. «Διαυγών» Ονείρων -
που μοιάζουν με έναν εικονικό κόσμο
όπου προσομοιώνουμε κάθε φανταστική εμπειρία.
Πίσω από τα κλειστά βλέφαρα,
οι οφθαλμοί μας κινούνται γρήγορα κατά την διάρκεια των ονείρων μας,
όπως λέει και ο όρος, "ταχείες οφθαλμικές κινήσεις"
ή αλλιώς ύπνος "REM".
Κατά την διάρκεια του ύπνου "REM", ο εγκέφαλος είναι τόσο πολυάσχολος
που το αίμα που ρέει σ' αυτόν, είναι σχεδόν διπλάσιο.
Για να μην υπάρχει περίπτωση, να αναπαραστήσουμε τα όνειρα μας,
ο εγκέφαλος στέλνει μηνύματα στον νωτιαίο μυελό,
παραλύοντας προσωρινά τα άκρα του σώματος μας.
Μπορεί να φαίνεται σαν να ονειρευόμαστε όλη νύχτα
αλλά ονειρευόμαστε σε διαστή- ματα, μερικά λεπτά κάθε φορά.
Ωστόσο στην διάρκεια της ζωής μας, ξοδεύουμε 6 χρόνια, βλέποντας όνειρα.
Τα όνειρα προσφέρουν κάτι περισσότερο από διασκέδαση στον εγκέφαλο μας.
Είναι μέρος της εργασίας της αποθήκευσης αναμνήσεων.
Μόνο όταν ξεκουράζεται, μπορεί ο εγκέφα- λος να εξετάσει τις καθημερινές εμπειρίες
και να αποβάλλει τις άχρηστες λεπτομέρειες.
Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο ύπνος "REM",
είναι κάτι σαν σύστημα αρχειοθέτησης,
Μάικλ Σαλέμι - Κέντρο Διαταραχών Ύπνου Καλιφόρνιας -
όπου, ο εγκέφαλος αναλύει
όλες αυτές τις δόσεις πληροφοριών,
κρατώντας τα πράγματα που είναι σημαντικά
και αποβάλλοντας όσα δεν είναι.
Συμβάντα που λαμβάνουν χώρα, όσο είμαστε ξύπνιοι
αποθηκεύονται στην προσωρινή μας μνήμη.
Κατά την διάρκεια των ονείρων, απορρίπτουμε ανούσιες πληροφορίες
και ταξινομούμε χρήσιμες πληρο- φορίες στην μόνιμη «αποθήκη».
Όταν πηγαίνουμε για ύπνο το βράδυ,
κυρίως κατά την διάρκεια του ύπνου "REM" ή ύπνου που σχετίζεται με τα όνειρα,
τότε παγιώνονται οι αναμνήσεις μας.
Τότε μαθαίνουμε περισσότερα πράγματα.
Είναι προφανές ότι αν μελετήσεις και μετά κοιμηθείς,
θα τα πας καλύτερα, στις εξετάσεις.
Σε αντίθεση, μ' αυτό που κάνουν οι περισσότεροι.
"Ας μείνουμε ξάγρυπνοι μελετώντας και μετά πάμε στις εξετάσεις. "
Αυτός ο ύπνος είναι ουσιώδης για την μνήμη και την κατανόηση.
Αλλά η διαδικασία αρχειοθέ- τησης, μπορεί να είναι περίεργη.
Χωρίς την λογική να επιβάλλει μια σωστή σειρά,
οι σκέψεις μπορεί να εμπλακούν μεταξύ τους,
απελευθερώνοντας δημιουργι- κότητα, παράγοντας νέες ιδέες.
Αυτό ίσως εξηγήσει τον τρόπο λει- τουργίας, ορισμένων ευφυών μυαλών.
Ο Άινσταϊν ονειρευόταν ότι ταξίδευε σε ένα έλκηθρο, με την ταχύτητα του φωτός
επηρεάζοντας την θεωρία της Σχετικότητας του.
Ο βραβευμένος με Νόμπελ, Νίελς Μπορ, έφερε επανάσταση στην Φυσική
όταν ένα όνειρο με άλογα, προσέφερε μια ένδειξη για την δομή του ατόμου.
Και ο καλλιτέχνης Σάλβαντορ Ντάλι περιέγραψε τον σουρεαλιστικό του κόσμο
ως ζωγραφισμένες φωτογραφίες ονείρων.
Τα όνειρα αποδίδουν...
...ακόμα και για τους διαστημικούς επιστήμονες.
Καθώς ονειρευόταν, ο σχεδιαστής της ΝΑΣΑ, Μπρους Ντέϊμερ,
έλυσε ένα πρόβλημα που του είχε γίνει έμμονη ιδέα, εδώ και μήνες.
Πώς να χτίσει μια μόνιμη βάση στην Σελήνη.
Υπήρχαν κάμποσα στοιχεία.
Πώς προστατεύεις τους αστροναύτες απ' την ακτινοβολία;
Μπρους Ντέϊμερ - Ιδρυτής Βάσης Σελήνης -
Πώς τους κάνεις να χρησιμοποιή- σουν πηγές του περιβάλλοντος,
ίσως, να εξάγουν οξυγόνο από υλικά της επιφάνειας της Σελήνης;
Και βασικά «απορροφούσα» όλα αυτά τα θέματα, για μήνες.
Και μετά μια νύχτα, συνειδητά είπα,
"Εντάξει, τα πάντα βρίσκονται εκεί. Πήγαινε, πάρ' τα.
Ενεργοποίησε τον επεξεργαστή ονείρων και δώσε μου κάτι. "
Εκείνη την νύχτα, ο εγκέ- φαλος του αφέθηκε ελεύθερος,
και ο Μπρους βρήκε την απάντηση του.
Ρομπότ, σταλμένα σ' ένα διαστημικό όχημα,
θα μπορούσαν να προσγειωθούν στην Σελήνη και να χτίσουν μια βάση
νωρίτερα απ' την αναχώρηση των αστροναυτών από την Γη.
Όταν ξύπνησε, άρχισε να σχεδιάζει,
και οι άνθρωποι στην ΝΑΣΑ, βρήκαν ενδιαφέρουσα την ιδέα του.
Οι υπεύθυνοι στην ΝΑΣΑ
είχαν γράψει αναφορές για το πόσο καινοτόμος είναι η δουλειά αυτή
και πόσο πρωτότυπη,
και το απέδωσα στον αδέ- σμευτο κόσμο των ονείρων.
Η πρόκληση, είναι να μην αφήσεις τα όνειρα στην τύχη.
Ίσως είμαστε ικανοί να τιθασεύσουμε την δύναμη του εγκεφάλου όταν κοιμάται,
χρησιμοποιώντας μια τεχνική που λέγεται «διαυγή» όνειρα.
Ουσιαστικά, τα «διαυγή» όνειρα συμβαίνουν
όταν ονειρεύεσαι και κάτι παράξενο συμβαίνει,
και αρχίζεις να αναρω- τιέσαι, "Τι συμβαίνει;
Γιατί αιωρούμαι στον αέρα;
Πώς το έκανα αυτό; Επειδή είναι όνειρο. "
Το μυστικό, είναι να μάθεις να γνωρίζεις πότε ονειρεύεσαι
χωρίς να ξυπνήσεις.
Το επόμενο βήμα, είναι να πας το όνειρο εκεί που θες να πάει.
Για βοήθεια, ο Στίβεν Λαμπέρζ, έφτιαξε μια πανέξυπνη μάσκα.
Εσωτερικά, αισθητήρες εντοπίζουν τις ταχείες οφθαλμικές κινήσεις.
Η μάσκα εκπέμπει μια δέσμη φωτός
αρκετά φωτεινή, ώστε να διαπεράσει τα βλέφαρα
αλλά όχι τόσο φωτεινή, ώστε να σε ξυπνήσει.
Είναι ένα απαλό σήμα, ότι ονειρεύεσαι.
Με πρακτική,
μπορείς να καθοδηγήσεις τον εγκέφαλο, όταν ονειρεύεται,
οδηγώντας το μυαλό, σε μη-χαρτογραφημένες περιοχές.
Υπάρχουν πάμπολλες διαφορετικές εφαρμογές
αυτού του ονείρου.
Για παράδειγμα, αν είσαι καλλιτέχνης
και θέλεις μια νέα ιδέα για ζωγραφική
μπαίνεις στο επόμενο δωμάτιο, με την σκέψη
ότι θα υπάρχει ένας καινούριος πίνακας, στο τοίχο εκεί πέρα.
Και πού να το φανταζόσουνα; Υπάρχει ένας πίνακας.
Ο έλεγχος των ονείρων, ίσως είναι η μοναδική ευκαιρία που έχουμε
για να επηρεάσουμε, ότι βρί- σκεται εκτός του ελέγχου μας.
Τον εγκέφαλο μας.
Δεν υπάρχει πιο περίπλοκο ή μυστηριώδες όργανο
απ' τον ανθρώπινο εγκέφαλο.
Ελέγχει τις ζωές μας, συνειδητό και υποσυνείδητο,
ωθώντας μας σε κατευθύνσεις, της δικιάς του επιλογής.
Ένας «κόσμος» 1,5 κιλών
του οποίου τα μυστήρια, μόλις αρχίζουν να αποκαλύπτονται.
Είναι ένα ταξίδι επι- στημονικής εξερεύνησης
που μπορεί να αποκαλύψει δυνατό- τητες, που δεν έχουμε αντικρύσει,
φτάνοντας το σώμα μας, σε καινούρια όρια.
Απόδοση Διαλόγων/Συγχρονισμός: MrLifestyles
Επιμέλεια/Διορθώσεις: MrLifestyles